Η δίκη της πολιτικής

Το ντοκιμαντέρ “Η δίκη της χούντας” είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό φιλμ, το οποίο δείχνει πώς η πολιτική ιστορία της Ελλάδος -και οποιαδήποτε ιστορία τελικά- συνδέεται περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε, από το το βαθύ παρελθόν στο μακρινό μέλλον. Αυτό τουλάχιστον είδα εγώ παρακολουθώντας το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ.

“Η χώρα διήρχετο μίαν κρίσην, αναζητούσα διέξοδο εξ’ενός πολιτικού αδιεξόδου εις το οποίον είχε εισέλθειν” είχε πει τότε ο Παπαδόπουλος, και τώρα πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε την παρούσα κυβέρνηση εθνικής ενότητας από την χούντα; Αφού και οι δύο μπήκαν και αποφάσισαν/αποφασίζουν χωρίς να ερωτηθούμε εμείς, στερούσαν/στερούν από τον λαό όσα του ανήκουν, εξαγόραζαν/εξαγοράζουν τα ΜΜΕ.. Τότε η απειλή είχε το όνομα Κομμουνισμός, τώρα ποιο όνομα έχει;

Στο τέλος του φιλμ ακούγονται τα παρακάτω λόγια:

“Η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η Εθνική Υπερηφάνια, δεν είναι ποτέ δώρον, είναι απόκτημα, και αποκτάται κάθε ημέρα με αγώνα. Ουδέποτε είναι ασφαλής η Δημοκρατία, είναι θέμα μόνιμου αγώνα.”

Μήπως οι περισσότεροι είχαμε επαναπαυθεί μετά την πτώση της χούντας;
Τί είναι η πολιτική τελικά; Νομίζω είναι ο μόνος τομέας, όπου αλήθεια και ψέμα μπλέκονται τόσο δεξιότεχνα μεταξύ τους. Κι αυτό γιατί όταν είσαι μέσα στην πολιτική και στην κάθε είδους ιδεολογία της, ακολουθείς τους άκαμπτους κανόνες τους. Η κοινωνία όμως την οποία η πολιτική οφείλει να υπηρετεί δεν είναι καθόλου άκαμπτη. Το αντίθετο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς μεταβάλλεται.

Η πολιτική επίσης θεωρείται ένας κοινωνικός τομέας, χωρίς όμως να λαμβάνει υπόψην τους πολίτες της κοινωνίας αυτής. Λίγοι άνθρωποι αποφασίζουν για τις λύσεις στα προβλήματα των πολλών ανθρώπων. Ποια λογική κρύβεται πίσω από αυτό; Μήπως η πολιτική λαμβάνει ένα πράγμα πραγματικά υπόψην: την στυγνή ιδεολογία της; Προσποιείται ότι γνωρίζει τί θα πει Δημοκρατία και τί θα πει Ελευθερία. Δεν παραδέχεται το άγνωστο. Προσποιείται την γνώση. Όμως έννοιες όπως οι δύο παραπάνω δεν είναι αντικειμενικές. Είναι καθαρά υποκειμενικές.

Πρόσφατα επίσης έτυχε να παρακολουθήσω την αμερικάνικη σειρά Lie to me, κι επηρεασμένη από αυτήν, εξέταζα τα πρόσωπα και την στάση των κατηγορουμένων στο φιλμ “Η δίκη της χούντας”. Η στάση του σώματος του Παπαδόπουλου, όπου έχει τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά στα γεννητικά του όργανα, δείχνει ότι κρατάει άμυνα απέναντι στους δικαστές. Εντύπωση επίσης μου έκανε το συγκρατημένο χαμόγελο του Ιωαννίδη -ικανοποίηση- κοντά στο τέλος του ντοκιμαντέρ, την ώρα που ερωτάται για την απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου στην Κύπρο. Εκτός από αυτό, όταν ο Ιωαννίδης μιλάει για τον εαυτό του αναφέρεται στο τρίτο πρόσωπο – εκθειασμός του προσώπου του.

Περιμένω τις δικές σας απόψεις στα “ανόητα” και “αφελή” μου ερωτήματα! Σχολιάστε ό,τι άλλο θέλετε! Εάν σας ενδιαφέρει, διαβάστε επίσης κάποια σύντομα άρθρα του πιτσιρίκου, 43 χρόνια Χούντα, Η χούντα με χούντα περνάει, Χούντα ή τανκς.

Ευχαριστώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s